Annemden İnciler

Fotoğraf: Styush

“Bak! Ne diyor kitapta...”

Sormamı beklemeden okumaya başlıyor. Bir yandan da saçlarımı okşamaya devam ediyor.

“Hayat, anlardan, uzun bir ipe dizilmiş küçük ışıltılı cam parçalarından oluşur. Eğer bu parçalar belli bir şekilde dizilmeden gelselerdi daha iyi olurdu, ama o zaman hayatımız şimdi olduğu gibi olmazdı. Bütün bu olaylar için hayatımızda yer açmayı, onları sevmeyi ve yaşamayı, ama gerçekten yaşamayı öğrenmeliyiz…Varılacak yeri değil, yolculuğu sevmeliyiz.” (*)

Dolunun almadığı, boşun dolmadığı zamanlarda, sıkıca sarılıyorum anneme..içine girip kaybolmak istercesine sarılıyorum. Gayri ihtiyari dökülüyor kelimeler , “İçindeyken ne rahattı. Zaten hiç istememiştim çıkmayı; ekmek elden su gölden yaşayıp gidiyordum.”

“Bir de bana sor!” diye gülüyor.

“Bazen yaşadıkların, hayal ettiklerin gibi olmaz. Olmadı diye, hayal etmekten vazgeçecek değilsin ya!?!”

“Bu, hangi kitaptan?” diye soruyorum.

“Anne kitabından…” diye cevabı yapıştırıyor.

Otuz ikilik küçük kızının yanaklarını sıkarken, “Bak! Yarın doğum günün, yüzün gülsün biraz! Hadi!” diyor.

Şaşırıyorum.

Duyduğum söze mi, bunu annemden duyduğuma mı, yoksa bir an için bile olsa her şeyi boş verdiğime mi…bilmiyorum.

“Senin o güzel hatırın için, yarın her şeyi boş verip gülümserim, olur mu?” diyorum.

“Gerçekleri mi, hayalleri mi?” diye soruyor.

(!)

Susuyorum.

Şu anneler, ne çok şey biliyor, bir kez daha şaşıp kalıyorum.



(*) Kısa Bir Mutlu Yaşam Rehberi, Anna Quindlen